عباس عبدی؛ آیا می توان به طالبان اعتماد کرد؟

به گزارش وبلاگ بهروز، عباس عبدی روزنامه نگار و فعال سیاسی اصلاح طلب در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت: پس از تحولات اخیر در افغانستان و رفتن یا فرار امریکایی ها از آنجا و دست بالا پیدا کردن طالبان، این گزاره مطرح شده است که طالبان کنونی با طالبان پیشین فرق کرده و قابل اعتماد شده است. گزاره ای که از سوی بخشی از اصولگرایان حاکم تکرار می شود.

عباس عبدی؛ آیا می توان به طالبان اعتماد کرد؟

این گزاره به کلی نادرست است. مقوله اعتماد میان دو کشور از مقوله و مفهوم اعتماد فردی متمایز است. ما برحسب تصورات خود یا گفتار یک دوست و فامیل خود به او اعتماد می کنیم یا اعتماد نمی کنیم. ولی در سیاست به ویژه سیاست خارجی هیچ جایی برای اعتماد نیست.

کشور ها و قدرت ها به همان سرعتی که به شما روی خودش نشان می دهند به همان سرعت در جبهه دشمنی وارد می شوند. اعتماد در روابط خارجی و سیاسی، مبتنی بر قدرت است و لاغیر. طالبان در صورت قدرت گیری در افغانستان، مطلقاً قابل اعتماد نیست، زیرا رفتارش به گونه ای است که چندان نیازمند به کشور های دیگر نیست و می خواهد این کشور را با شیوه های عصر حجر اداره کند و هیچ نیازی به توسعه و رفاه و روابط مسالمت آمیز با همسایگان ندارد. اگر چنین باشد، هیچ ابزار قدرتی برای حفظ تعهدات آنان وجود ندارد و نباید به آنان اعتماد کرد.

به علاوه طالبان واجد ویژگی های لازم برای تبدیل شدن به یک دولت مسوول نیست. به همین دلیل هم تعهدی در مواجهه با حمله به کنسولگری ایران در مزارشریف نپذیرفت. آنان مثل یک گروه چریکی غیرمسوول حکومت خواهند کرد و چنین گروهی مطلقا قابل اعتماد نیستند. ولی گزاره اصلی در نقد و رد قابل اعتماد بودن آنان نکته دیگری است. اینکه چه تحولی در طالبان می بینید؟ جز اینکه، چون می خواهند به قدرت برسند، قدری محتاطانه حرف می زنند؟ همین بهترین دلیل برای اثبات ضرورت بی اعتمادی به آنان است. تازه همین تغییر ظاهری را هم چندان رعایت نمی کنند.

مفهوم تأسیس امارات اسلامی، در اندیشه طالبان کاملاً روشن است. در صورتی که در آنجا حاکم شوند، و در صورت موفقیت ابزار دست امریکا و عربستان و سایر قدرت ها علیه ایران خواهند شد.

اگرچه طالبان یک واقعیت در افغانستان امروز است و این را سال گذشته هم نوشتم، ولی مرز روشنی میان پذیرش آن به نام یک واقعیت با تطهیر آن و حتی حمایت از آن وجود دارد. طالبان بدون تردید، شکاف های مذهبی و فرقه ای و هم اجتماعی افغانستانی ها را تشدید می کند، و اتفاقاً پاشنه آشیل ایران در همین نقطه است. زیرا بدون تردید شیعیان را کافر می دانند و چه بسا خون آنان را مباح اعلام کنند، حتی اگر علناً هم نگویند، به صورت عملی چنین خواهند کرد.

بنده موافق سیاست های قومی و نژادی و مذهبی نیستم و در سیاست گذاری نباید تفاوت معناداری میان آنان گذاشت و کمابیش باید از همه افراد تحت ستم دفاع کرد، ولی از سوی دیگر این هم واقعیتی است که چشم امید شیعیان افغانستان به حمایت ایران است، در حالی که اطمینان دارم که در صورت سلطه طالبان بر افغانستان کار چندانی از ایران در دفاع از این مردم مظلوم برنمی آید. این امر چالشی مهم برای به چالش کشیدن سیاست رسمی ایران در منطقه هم هست و شاید خط پایانی باشد بر داعیه های آنان در دفاع از شیعیان.

مشکل مهم طالبان این است که در صورت تفوق، نمی توانند رسمیت جهانی پیدا کنند و این یعنی یک فاجعه تمام عیار که کشوری بدون رسمیت جهانی کنار ایران باشد و سال ها در توسعه و پیشرفت در جا بزند. همچنین اندیشه طالبانی در ضدیت با مظاهر جامعه تازه، حقوق زنان، توسعه و آموزش و ارتباطات آزاد است، و این را پنهان نمی کنند، بلکه به آن افتخار هم می کنند، پس نیازی نیست به سخنان دیگر آنان اعتماد کنیم. همین موارد برای بی اعتمادی کامل به آنان کافی است.

منبع: فرارو

به "عباس عبدی؛ آیا می توان به طالبان اعتماد کرد؟" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "عباس عبدی؛ آیا می توان به طالبان اعتماد کرد؟"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید